Omgaan met Werkdruk - Medtronic HYPOHEROES

MIJN HYPOSUPERKRACHT  
IS AAN HET JONGLEREN.

Helen Ball – diabetes type 1

Op een ochtend werd ik wakker (erg wankel op mijn benen omdat ik ‘s nachts een hypo had gehad) en lag er een onplezierige brief op mijn deurmat. In de brief stond dat ik een boete zou krijgen* als ik me niet opnieuw zou registreren om mijn diabetesvoorraad te kunnen bestellen. Eigenlijk hoefde ik alleen maar een huisartsenformulier te versturen, maar ik was recentelijk verhuisd en ik had me nog niet bij een nieuwe huisartsenpraktijk ingeschreven. Ik had de overdracht van mijn zorg uitgesteld omdat ik verder van mijn werk was gaan wonen en ook buiten het werkgebied van mijn huisartsenpraktijk. Ik wilde het gemak van even snel in de lunchpauze of gelijk na het werk kunnen gaan, en eerlijk gezegd was ik erg gesteld op de medewerkers van de praktijk en had ik geen zin in de omschakeling van het leren kennen van het nieuwe team. De brief van die ochtend was een vervelende stoot in de ribben en dwong me om een nieuwe huisarts te zoeken en wel meteen. Het was echt niet zo belangrijk, maar ik begon plotseling te huilen en belandde als een hoopje ellende in de gang. Ik belde mijn moeder voor troost. Ze raapte me bijeen en zei me gewoon weer verder te gaan (precies wat ik wilde horen) en ik belde naar mijn werk en legde uit dat ik wat later zou komen. De hele ochtend was ik bezig met rondrijden naar verschillende huisartsen om er eentje te vinden die goed te bereiken was, die nieuwe patiënten aannam en die open was op de tijden die ik kon inpassen in mijn werkschema. In een paar uur was alles achter de rug, maar de onderbroken nachtrust en emotionele uitbarsting hadden me uitgeput.

Toen ik op werk kwam, vertelde ik mijn collega wat er was gebeurd en lachte ik mijn buitengewone uitbarsting weg. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik in de medische industrie werk en enkele zeer empathische collega’s heb, maar ze konden mijn tijdelijke instorting niet begrijpen. Ik zag een tas met plastic ballen in de hoek liggen. Ze waren nog over van een workshop die we een paar weken eerder hadden gehouden, en ik vroeg mijn collega’s of ze zin hadden om vangbal te spelen. Ze moesten zo veel ballen als mogelijk vangen zonder er eentje te laten vallen, en wie er de meeste kon vasthouden zou de winnaar zijn. Ik begon de ballen naar ze te gooien en gaf elk van de ballen een naam: eten koken, rapport afmaken voor leidinggevende, vakantie boeken, auto laten maken, badkamer schoonmaken, afspreken met vrienden, verjaardagskaart op de post doen… een reeks van alledaagse standaard taken. Vervolgens begon ik met namen gerelateerd aan mijn diabetes: bloedsuikerspiegel meten, insuline toedienen, koolhydraten tellen, afspraak met huisarts maken, ziekenhuisafspraak maken, afspraak voor oogtest maken, recept vragen voor insuline, recept ophalen, je beseffen dat je vergeten bent om glucosestrips te vragen bij je insuline en dus een nieuw recept moet aanvragen, recept gaan ophalen, naar de winkel gaan en meer voorraad voor de behandeling van hypo’s kopen, bloedglucosewaarden opschrijven/downloaden, bloedglucosewaarden analyseren, dosisaanpassingen maken… de lijst ging maar door. Uiteraard konden ze niet alle ballen vasthouden en uiteindelijk zagen ze allebei hun ballen op de grond vallen. Toen zei ik: “Dit is wat er vanochtend met mij is gebeurd, ik liet mijn ballen vallen!”

De enige keren dat ik irrationeel-emotioneel over mijn diabetes wordt, zijn bij verrassingen zoals deze brief. Dit kan een onverwachte brief zijn, per ongeluk geen voorraad meer hebben, de batterij van mijn bloedglucosemeter die leeg is, of, die het meeste van allemaal voorkomt… een hypo! Het is alsof er keihard een bal midden op je neus wordt gegooid waardoor je alles moet laten vallen… en soms als een bergje ellende op de vloer in elkaar zakt. Ik denk dat het meest frustrerend is dat dit de momenten zijn waarop mijn diabetes mijn plannen echt in de war kan schoppen en me weerhoudt te doen wat ik wil doen. Maar raap jezelf weer bij elkaar… soms met een klein beetje hulp van je moeder! Iedereen laat soms een of twee ballen vallen, maar het belangrijkste is om te weten dat je ze weer kunt oprapen, en een paar extra handen kunnen helpen om de last te dragen.

*dit is het persoonlijke verhaal van Helen uit het Verenigd Koninkrijk en representeert niet persé de Nederlandse situatie.

Medtronic wil samen met jou zoveel mogelijk mensen bewust maken van de impact van hypo’s op het dagelijks leven met diabetes.

Deel daarom jouw persoonlijke ervaringen met hypo’s door deze enquête in te vullen.

Ga naar de enquête
Sluiten